Το παρακάτω ποίημα με τίτλο "Αποστειρωμένα Όνειρα" το έγραψα κατά την περίοδο τής πανδημίας και το δημοσίευσα στις 22 Μαρτίου του 2020, δηλαδή την ίδια ακριβώς ημέρα που ανακοίνωσε ο Πρωθυπουργός τα πρώτα μέτρα Απαγόρευσης για την χώρα μας, λόγω τού κορωνοϊού.
Την ημέρα αυτή δεν θα την ξεχάσω ποτέ. Ήμουν συντετριμμένη! Το ποίημα μου το δημοσίευσα τότε στο Facebook για να δηλώσω την απογοήτευση και την αντίστασή μου σε όλα όσα αισθάνθηκα να έρχονται... Το έγραψα και το δημοσίευσα για να μοιραστώ τον τρόμο που είχα νιώσει όχι για την πανδημία, αλλά για τον εξαναγκασμό και την επιβολή των μέτρων που εφαρμόστηκαν! Αυτά είναι πιο σοβαρά ζητήματα από την πανδημία. Διότι, εάν αρχίσουμε να εμπιστευόμαστε και να διαπραγματευόμαστε την Υγεία και την Ελευθερία μας στην κάθε εξουσία και στα συμφέροντα των κάθε κρατών ή οποιονδήποτε άλλων οργανισμών, δυστυχώς, τότε έχουμε χάσει και την υγεία μας –ψυχική και σωματική– αλλά και ολόκληρη την ζωη μας! Είναι άλλο πράγμα η Παιδεία, δηλαδή το να υπακούς σε έναν νόμο επειδή τον πιστεύεις, τον αποδέχεσαι κι επειδή νοιάζεσαι για τον συνάνθρωπό σου και άλλο πράγμα είναι η επιβολή, δηλαδή το να υπακούς σε έναν νόμο επειδή φοβάσαι. Το δεύτερο είναι πάρα πολύ επικίνδυνο, καθώς υπονομεύει τις ζωές μας. Πιστεύω σε έναν κόσμο γεμάτο από Αγάπη, Ομορφιά κι Ελευθερία!
"Αποστειρωμένα Όνειρα"
Αποστειρωμένο περιβάλλον, δίχως ένα άγγιγμα, μια αγκαλιά.
Αποστειρωμένο περιβάλλον, δίχως έρωτα.
Απαγορεύεται να ερωτευτείς – βλάπτει σοβαρά την Υγεία!
Αποστειρωμένο περιβάλλον. Μέσα στο σπίτι για ασφάλεια.
Με γάντια, μάσκες κι αντισηπτικά.
Αποστειρωμένο περιβάλλον, με φέρετρα και νούμερα στις ειδήσεις.
Για να ζήσουμε όλοι μας καλύτερα, μείνετε στο σπίτι.
Το νιώθω πια πως ο κόσμος μας αλλάζει... Γίνεται ένας αποστειρωμένος κόσμος, μονάχα για ιούς και μικρόβια. Αφιλόξενος για ζώα ή ανθρώπους. Εκείνοι δεν χωρούν πουθενά, παρά μόνο σε φέρετρα.
Αποστερημένη Χαρά – Δεν προτείνεται γέλιο χωρίς μάσκα.
Αποστερημένη λύπη – Κλάμα, μόνο με τα μάτια καλυμμένα.
Αποστερημένη Αγάπη, με αποστειρωμένα χέρια.
Αποστερημένη ΖΩΗ, με αποστειρωμένη Ανάσα.
Όχι Πανικός! Επιτρέπεται μόνο Αποστειρωμένος Φόβος.
Και τι θα γίνει, φίλοι μου, με τα Αποστειρωμένα μας Όνειρα;;;
Copyright: Στέλλα Γιανναδάκη©
22/03/2020
Χτες βράδυ ξημέρωμα Κυριακής 22 Μαρτίου, ένα ποίημα με τίτλο: "Αποστειρωμένα Όνειρα" ξεπήδησε αυθόρμητα από μέσα μου. Έχω σοκαριστεί από τις ειδήσεις... τις εικόνες... την κλεισούρα... Φοβάμαι για τις απώλειες, για το τί θα ακολουθήσει μετά. Σκέφτομαι πως όταν τελειώσει ο ιός, ίσως να μείνουν τα περισσότερα μέτρα απαγόρευσης για εμάς. Πώς θα είναι άραγε η ζωή μας μετά τον κορωνοϊό; Λέτε να γίνουν επαναστάσεις για να μπορέσουμε και πάλι να κατακτήσουμε την ελευθερία μας; Θα μπορούμε να βγαίνουμε πάλι ελεύθερα έξω; Θα βλέπουμε τους γιατρούς μόνο μέσα από μάσκες; Λέτε να καταφέρουμε να βγούμε αλώβητοι από όλο αυτό;
Το νιώθω πια πως ο κόσμος μας αλλάζει... Γίνεται ένας αποστειρωμένος κόσμος, μονάχα για ιούς και μικρόβια. Αφιλόξενος για ζώα ή ανθρώπους. Εκείνοι δεν χωρούν πουθενά, παρά μόνο σε φέρετρα.
Αποστερημένη Χαρά – Δεν προτείνεται γέλιο χωρίς μάσκα.
Αποστερημένη λύπη – Κλάμα, μόνο με τα μάτια καλυμμένα.
Αποστερημένη Αγάπη, με αποστειρωμένα χέρια.
Αποστερημένη ΖΩΗ, με αποστειρωμένη Ανάσα.
Όχι Πανικός! Επιτρέπεται μόνο Αποστειρωμένος Φόβος.
Και τι θα γίνει, φίλοι μου, με τα Αποστειρωμένα μας Όνειρα;;;
Copyright: Στέλλα Γιανναδάκη©
22/03/2020
Χτες βράδυ ξημέρωμα Κυριακής 22 Μαρτίου, ένα ποίημα με τίτλο: "Αποστειρωμένα Όνειρα" ξεπήδησε αυθόρμητα από μέσα μου. Έχω σοκαριστεί από τις ειδήσεις... τις εικόνες... την κλεισούρα... Φοβάμαι για τις απώλειες, για το τί θα ακολουθήσει μετά. Σκέφτομαι πως όταν τελειώσει ο ιός, ίσως να μείνουν τα περισσότερα μέτρα απαγόρευσης για εμάς. Πώς θα είναι άραγε η ζωή μας μετά τον κορωνοϊό; Λέτε να γίνουν επαναστάσεις για να μπορέσουμε και πάλι να κατακτήσουμε την ελευθερία μας; Θα μπορούμε να βγαίνουμε πάλι ελεύθερα έξω; Θα βλέπουμε τους γιατρούς μόνο μέσα από μάσκες; Λέτε να καταφέρουμε να βγούμε αλώβητοι από όλο αυτό;
Σέβομαι τα μέτρα. Κάθομαι σπίτι. Όμως προβληματίζομαι! Γι' αυτό μοιράζομαι αυτά που νιώθω. Όλα αυτά, μου προέκυψαν εχτές το βράδυ μετά από τις εικόνες που είδα στις ειδήσεις. Από την Ιταλία κυρίως, με ξεπέρασαν οι εικόνες. Τα συναισθήματά μου ξεχείλισαν κι άρχισα να γράφω... τα "Αποστειρωμένα Όνειρα".
Την δημοσίευσή μου στο Facebook θα την βρείτε Πατώντας Εδώ!
Με εκτίμηση
κι αγάπη,
Στέλλα Γιανναδάκη
Copyright: Στέλλα Γιανναδάκη©
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Ευχαριστούμε !